در ان لحظه كه ادمی به كمال و شكوه بینهایت افریدگار جهان میاندیشدسرا پا شیفته ان میشود; دل و جانشبه خضوعو خشوع و فروتنی میگراید; با اهنگفطرت در برابر ان همه كمال و عظمت سر تعظیم فرودمیاورد:«ركوع»سر به زمین میساید: «سجود»; و زبان به ستایش میگشاید: «حمد و تسبیح». (((لطفا در باره هر بخش نظر خود را اعلام کنید. باتشکر!!)))
